νο46

βουτάω το πινέλο σε ένα βαθύ κόκκινο της δύσης του ήλιου
και σε χακί καμβά ζωγραφίζω φαντάρους αυτόχειρες και γιατί χιλιάδες.

βουτάω το πινέλο σε μαύρο πένθιμο
και σε κόκκινο,σαν από λόγκο σακούλας σούπερ μάρκετ "χαρτί",
σχεδιάζω μια στέρηση.

βουτώ το πινέλο σε ένα γαλάζιο διαλυμένο σε άλμη
και σε ένα καφέ εξώφυλλο κάποιου βιβλίου του Καββαδία σκαρώνω ωκεανό ολάκερο.

σε ένα πράσινο της καλοκαιρινής βλάστησης του Πιξαριά βουτώ
και πάνω σε σιδερόπετρα μια μικρογραφία του βουνού φτιάνω πιστή.

στα στήθια μου μπήγοντας το πινέλο και με το αίμα μου ζεστό ακόμα,
τινάζοντας το στον μπέτη μου,σαν από μάγια ανατολίτικα,σχηματίζεσαι συ.
δέντρο που λάμπει,καθώς ξεδιψά από ρυάκι καθάριο και χρόνια μυριάδες πριν χαραγμένο στης γης την εύφορη επιδερμίδα,
με τα ολόλευκα σου άνθη να θαμπώνουν,ανακλώντας τις αχτίδες του,τον ήλιο τον ίδιο.

με όση δύναμη μ'απόμεινε βουτώ ο ίδιος με μάτια κλειστά,από τον τέταρτο όροφο που λίγο πριν διέρρηξα
και με το κορμί μου,κάπου μεταξύ παρτεριών,πεζοδρομίου κι ασφάλτου,ζωγραφίζω μια λύτρωση.

12//07//15
για τον β. και τη μ.

νο45

Όχι τη σιωπή που ντύνει  τις άναστρες νύχτες του χειμώνα τα βουνά του τόπου μου

Όχι  τη σιωπή που σα κανόνας  ακολουθεί τους οργασμούς μας σε δωμάτια με κλειστές πόρτες και παράθυρα σε αστικά κελιά

Όχι  τη σιωπή του φορμαλισμού σε ιατρεία,ναούς και νεκροταφεία

Όχι τη σιωπή που επιβάλει ο δάσκαλος  ή μπάτσος μέσω της εξουσίας που κατέχουν

Όχι τη σιωπή από φόβο

Όχι τη σιωπή από αμηχανία

Όχι τη σιωπή που καμώνεται από ντροπή ή απόγνωση

Όχι τη σιωπή μπροστά σε καθρέφτες πρωινά που δεν έχει χαράξει

Όχι τη σιωπή πίσω από μπουκάλια βράδια που δεν έχει νυχτώσει

Όχι τη σιωπή που αιωρείται σα καταχνιά πάνω από σκυμμένα κεφάλια μέσα σε αποστειρωμένα γραφεία αφεντικών που βρωμάνε πούρο κι ακριβά πατσουλιά

Όχι τη σιωπή μέσα στις πρόχειρα διακοσμημένες κάμαρες του αγοραίου έρωτα

Όχι τη σιωπή που αφήνεις στο χώρο για να μην πεις άλλο ένα ψέμα

Όχι τη σιωπή με την όποια μασκαρεύω το κλάμα μου 

Σαν υπόσχεση που δεν μπορεί να αθετηθεί

Αναμένω  τη σιωπή που θα ντύσει τη μετάβασή μου,καθώς  από ένα σαρκίο με  άπειρα πάθη θα γίνομαι ποταμοί,ωκεανοί,βουνά και τελικά κοσμική σκόνη κάπου στο νεφέλωμα του αετού που θα δημιουργήσει αστέρες νέους.Τότε μαζί με το φως τους θα ταξιδεύω πάντα και για πάντα κι

από τώρα πες  σε κάθε ιθάκη να πάει να γαμηθεί... 

νο44

Οι αλήθειες σου,

κάμες δίκοπες καλοακονισμένες,

φυτεμένες παντού μέσα σου.

Για να βγουν,

πόνο ασύλληπτο προκαλούν καθώς σκίζουν τις σάρκες σου.

Μα σα πνιγμένες στο αίμα

τις βαστήξεις στα χέρια σου,

γίνονται τα όπλα τα καλύτερά σου.

*************************************************************************************

Όχι στη σιωπή των έναστρων νυκτών του αυγούστου.

Όχι στις σιωπές που σα κανόνας ακολουθούν τους οργασμούς μας,μέσα σε σκοτεινά δωμάτεια με κλειστές πόρτες και αμπαρωμένα παράθυρα.

Όχι στις σιωπές προϊόντα φορμαλισμού μέσα σε ναούς και γύρω από νεκροκρέβατα.

Όχι στη σιωπή που επιβάλει ο δάσκαλος με τη βέργα.

Όχι στη σιωπή που διατάσσει ο μπάτσος με το όπλο παρατεταμένο.

Όχι στη σιωπή από αμηχανία.

Όχι στις σιωπές που είν'κάμωμένες από ντροπή.

Όχι στη σιωπή μπροστά σε καθρέφτες,πρωινά που δεν έχει ακόμη χαράξει.

Όχι στη σιωπή πίσω από κενά μπουκάλια,βραδιές που δεν νύχτωσε ακόμη.

Όχι στις σιωπές που είναι ουρλιαχτά μασκαρεμένα,γέλια πνιγμένα,αλήθειες που δε λένε να   γίνουν φράσεις στα χείλη μας. 

*************************************************************************************

            Είμαι ένας αντίλαλος του δρόμου κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους και σαν άλλος Προμηθέας το συκώτι δε μου τρώει κάποιος υποτακτικός αετός του Διά αλλά η μοναξιά μου.

Είμαι μια μπόρα του Δεκέμβρη όλο σκοτεινιά,που κρύβεται πίσω από τα λευκά σύννεφα στον χαμηλό ουρανό,από ντροπή για το μαύρο που κουβαλά.

Αυτό το μαύρο το εσώτερό μου,που δε το δείχνω σε όλους,ή καλύτερα,ελάχιστους έχω αφήσει να τ'αντικρίσουν.

Ένα μαύρο που δεν είναι κλασικό.

Ένα μαύρο σαν απάντηση που γεννά περισσότερες ερωτήσεις.

Ένα μαύρο σα σιωπή που σπάει,μεσάνυχτα σε κάποιο θάλαμο ψυχιατρείου από ουρλιαχτά.

Ένα μαύρο που με πονά,το μαύρο που με ορίζει...

Το καλύτερό μου όπλο.

Η αλήθεια μου.

Είμαι ένας αντίλαλος του δρόμου που γκρέμισε τους τοίχους της φυλακής του

και τώρα πια χαλά την σιωπή κάτι έναστρες νύχτες τ'αυγούστου

και όχι μόνο.

                                                                                                         

νο43

"Αράδες καμωμένες την ώρα της σιέστας με το μυαλό στους Τζέρεμυ Ίνγκλαντ και Τζιμ Μόρισον"
##είμαστε τέρατα ενέργειας 
##με την έξη για καλύτερη διάχυση της θερμότητας  
##γενετήσιο κουσούρι και κληροδότημα απ'την ίδια την ύλη που μας αποτελεί
##σώματα σε αέναο μετασχηματισμό
##άτακτοι ως μονάδες
##άτακτοι σα σύνολα
##προσπαθούμε να ανακατανείμουμε τα εσώτερα συστατικά μας
##χωρίς να αλλοιώνουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
##που κάνουν τον Τόμας,την Σάρα,τον Σαϊντ,την Σου,τον Μπλαντιμίρ,τον ¨Άριαν
## -τον καθένα κι όλους- μοναδικούς
##στο δρόμο μπροστά από το ξενοδοχείο του Τζέϊμς
##σκυλιά ανάφαγα παίρνουν στο κατόπι ηθοποιούς 
##που ταυτίστηκαν για πάντα με τους ρόλους που πρωτοερμήνευσαν
##προαναγγέλλοντας άτυπα τη λήξη του καλοκαιριού
##καθώς σε δοκιμαστικούς σωλήνες
##γεμάτοι ανοιχτές πληγές μεθαμφεταμινομανείς επιστήμονες
##τσουλάνε κρυστάλλους από δάκρυα
##ανθρώπων και δέντρων
##προσπαθώντας να μείνουν ξύπνιοι και εργαστηριακά να πετύχουν
##εντροπικό ζενίθ
##θάνατο 
## -το τέλος-
##εξελικτικό τέλμα
##και με αυτά για όπλα,να εξορίσουν για πάντα
##τους φλεβοτομιστές της χαράς μας
##στο συμπαντικό ορυχείο
##να μείνουμε να γελάμε σαν εύπλαστα,τρελαμένα παιδιά
##με τη μουσική και τις φωνές παντού γύρω μας
##άγγελοι και ναύτες,φτιαγμένοι λεύτεροι και τολμηροί 
##να ζήσουμε σε γη,ουρανό και θάλασσα
##πάνω,μέσα και γύρω απ'τους τρεις ζωοδόχους όγκους ύλης 
##που έχουμε την τύχη να μπορούμε να αγγίξουμε
##τραγουδώντας το εκτυφλωτικό,"τυφλό" λευκό φως του τέταρτου
##κάθε αυγή και δύση
##εκεί έξω
##αφιονισμένοι-άμωμοι
##(σιωπή)
##επιλέξαμε το αρχαίο μουρμουρητό για κοινή μας γλώσσα
##διαλέξαμε τη μέρα και την θεότητα της 
##τετραγωνίζοντας τον ζωδιακό κύκλο
##χτίσαμε τη θρησκεία που εχθρεύεται την πίστη
##μπορούμε να συνεχίσουμε με σχέδια για κάποιο φόνο...

νο42

 κάτι πρωινά που στο πατρικό μου τα καλοκαίρια,σαν καλοκουρδισμένο ρολόι,ο θόρυβος από εκατοντάδες φτερά που έρχονται σε επαφή με τα φύλλα της λεμονιάς όπως μικρά πουλιά ξεπετούν ουρλιάζοντας,με ξυπνά κάθε μέρα στις τέσσερις
κάτι πρωινά που προσπαθώ να κρύψω την άσχημη ανάσα μου με ένα αμήχανο χαμόγελό μου και συ αφοπλιστικά με φιλάς στο στόμα.
 κάτι πρωινά που με το κεφάλι γεμάτο ακόμα από το προηγούμενο βράδυ και σκαλωμένος στο ότι ανοίγοντας το παντζούρι θα συνεχίζεται η βροχή και ο κωλόκαιρος,διαψεύδομαι πανηγυρικά καθώς την επόμενη στιγμή ο ήλιος μου χαρίζει ένα θερμό λουτρό ενέργειας και μια εμμονή με το "να παίζει το τρανζίστορ" που θα με ακολουθεί όλη μέρα σε λούπα,από το χημικό σάμπλερ της σκέψης μου.
 κάτι πρωινά που νομίζοντας πως θα λιποθυμήσω από την πείνα αγοράζω τυρόπιτα αλλά μόλις βλέπω τον τύπο που ξυπνά στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας πιο κάτω καταλαβαίνω πως δεν πεινάω και τόσο και τη μοιράζομαι μαζί του.
 κάτι πρωινά που τσεκάροντας στα γρήγορα το μέηλ(και καθώς προσπαθώ να συντηρήσω και να καταπραΰνω τις έξης μου,με την πρώτη γουλιά βιαστικά ετοιμασμένου καφέ σε συνδυασμό με την πρώτη τζούρα καπνού) πέφτω σε ένα κάποιου συντρόφου που γνώρισα πρόσφατα και ξεφυσώντας διαβάζω πράγματα όπως "χαίρομαι όταν γνωρίζω ανθρώπους στο δρόμο,εκεί που οι πρακτικές της εξουσίας "εξαργυρωμένες" παίρνουν υπόσταση -φτώχεια,ρατσισμός,καταστολή,κοινωνικός κανιβαλισμός,ραγιαδισμός- παράδοξα γεννιούνται οι πιο υγιείς και ειλικρινείς σχέσεις.αυτές οι σχέσεις που κάνουν τον άνθρωπο πιο άνθρωπο και τους ανθρώπους φίλους και συντρόφους.".
 κάτι πρωινά που με βρίσκουν άυπνο να ακούω όλο το "dawn" για άλλη μια φορά στη ζωή μου κι ανατρέχω σε εκείνο το πρωί του μάη,με το ζεστό κόκκινο κρασί να χάνεται μέσα στο κόκκινο του ουρανού σαν σηκώσαμε τα ποτήρια να πιούμε στους όρκους μας,σπαρμένοι ανάμεσα στον χρόνο σαν ατμόπλοια σε αχανή μακρινό ωκεανό,φοβισμένοι από τον χρόνο-επιζώντες κανόνων που έχουν επιβληθεί από άγνωστες δυνάμεις- και παρόλα αυτά όλοι ήμασταν εκεί.
 κάτι πρωινά που η διακοπή του βιολογικού μου ύπνου δε σημαίνει αυτόματα την πλήρη διακοπή της επικοινωνίας με το υποσυνείδητο και το "δοχείο" της πραγματικότητας μένει άμορφο και γίνεται εύπλαστο.
 κάτι τέτοια πρωινά,γουστάρω τόσο που υπάρχω ακόμα...

νο41

καθισμένος στην ερμού,σε μια από τις ξύλινές της γλάστρες
θρόνος
ανθοδέσμιος των τριών τελευταίων λουλουδιών του φιλόξενου φυτού
είναι
ζευγάρια γελούν καθώς το σταυροπόδι του φανερώνει την τεράστια τρύπα στον πάτο του παπουτσιού του,δεν τον νοιάζει πια.τα γέλια συνεχίζουν,οι βόλτες
οι αγκαλιές
αναλύει τους περαστικούς κάτω απ΄τα πολύχρωμα φώτα των μαγαζιών με τους ντυμένους σα κλόουν υπαλλήλους για τις ανάγκες κάποιου χριστιανεμπορικού πανηγυριού και κάτω από τα προσωπεία της τηλεοπτικά μεταδιδόμενης κανονικότητας,ψάχνοντας μανιωδός για το που καβατζώνουν την τόση θλίψη και μοναξιά
που κρύβουν
απέναντι δυο σκυλιά πότε κυνηγιούνται,πότε μυρίζουν τα απαυτά τους  και πότε απλά ξαποσταίνουν πλάι-πλάι,μόνο με τις ανάσες τους που σμίγουν και τα χιλιοφορεμένα γούνινα πανωφόρια τους αντίδοτα στην παγωνιά του δεκέμβρη.κάπως έτσι πρέπει να'ναι,σκέφτηκε,η
πραγματική αγάπη




*αγαπάμε κυρίως αυτούς που μας στέκονται ακόμη και όταν ξέρουν πως δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτε από μας,είτε δεν ξαναδύσουμε,είτε δεν ξανανατείλουμε ποτέ ξανά.ευχαριστώ πολύ παλιό καβούρι...

νο40

κάθομαι κάτω από τον ίσκιο ενός τραγουδιού.ούτε εκεί δεν μπορώ να καλυφθώ πλήρως απ΄την πραγματικότητα.αχτίδες μνήμης και συνείδησης νιώθω να αγγίζουν απαλά το τριχωτό των σκέψεών μου.σκέψεις...τρίχες,που θα έλεγες και συ.ίσως για αυτό το κουρείο του μ. στο κοντόπευκο να μου αρέσει τόσο σα χώρος.το ψαλίδι μολύβι,σουβενίρ της λ. από το μουσείο του βαν γκογκ στο άμστερνταμ,οι τρίχες λέξεις,το κεφάλι χαρτί και ο μπαρμπέρης ποιητής,που ακολουθεί μια διαδικασία για να ολοκληρώσει το "γραπτό" του αντίστροφη από αυτή της κοινής συγγραφής.διαλέγει ποιες λέξεις-τρίχες,που είναι ήδη γραμμένες στο κεφάλι-χαρτί θα φύγουν,κόβοντας ή τριμάρωντάς τες με το ψαλίδι-μολύβι του,μέχρι να δει,το πολλές φορές κατά παραγγελία,έργο του να ολοκληρώνεται.μια μοϊκάνα ένα τετράστιχο,μια κοντή χωρίστρα νουβέλα,ένα καρέ μυθιστόρημα ολόκληρο.ή η ιστορία του παππού που σκάει κάθε βδομάδα για να ξυρίσει το κεφάλι του μα το μούσι απείραχτο είκοσι χρόνια,από τη μέρα που έχασε το γιο του.από αυτές τις ιστορίες που μ'αρέσουν εμένα και μοιράστηκε μαζί μου ο μ.ταυτίζομαι με τους ανθρώπους που κουβαλούν φορτία θλίψης και απώλειας.μη ρωτάς γιατί,δε ξέρω να σου πω.τέτοια τερτίπια που λες με τις τρίχες και τις σκέψεις μου.και μη μου λες πως τα τραγούδια δεν κάνουν ίσκιο,αν δεν κάνουν ίσκιο τότε ούτε λιακάδα,ούτε ζεστασιά μπορούν να γεμίσουν το μυαλό μας.για μουσική μιλάμε,τη μισή ζωή μας σχεδόν.πάρε με αγκαλιά και κλείσε τα μάτια να φύγουμε χωρίς να κουνηθούμε ρούπι.θα ζήσουμε είπαμε...