Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

νο37

κι αν ήταν κυριακή ίσως να το καταλάβαινες καλύτερα
μιας και τις κυριακές η θλίψη είναι συναίσθημα κοινό
για τους περισσότερους ανθρώπους και όλοι δείχνουν να συμμερίζονται
την θλίψη των άλλων,απ'όπου κι αν αυτή πηγάζει,αν είναι κυριακή

δεν ήταν κυριακή,αν και δεν απείχε και πολύ απ'αυτή
χειμώνας,γκρι του τσιμέντου,δίσκος που γρατζούναγε στο παίξιμό του
και μαζί γρατζούναγε την ψυχή μου σε έναν σετ αραμπιέν μανέ του νταλγκά*,
νύχτα χωρίς αρώματα,φιλιά χωρίς τη γεύση σου,ήταν μέσα μου,κάτι σα κυριακή

στάθηκα ώρα στο μπαλκόνι σπρώχνοντας τα κάγκελα
με το βάρος και την όποια μου δύναμη ελπίζοντας πως θα γκρεμιστούν
μαζί κι εγώ,μαζί κι όλα τα υπόλοιπα κάγκελα,όλου του κόσμου
φυλακών προσωπικών,φυλακών αστικών,κρατητηρίων,ψυχιατρείων,στρατοπέδων,συνόρων

μάταια

μπήκα ξανά στο δωμάτιο και έκατσα στην καρέκλα μου με τα ροδάκια 
άνοιξα το μουσικό κουτί και υπό τον ήχο του χαζού λουλαμπάι
άρχισα να μετρώ με ανοιχτή τη χούφτα και τα μάτια κλειστά
"ένα λ,δυο λ,τρία λ,τέσσερα λ,πέντε λ,έξι λ.ένα σ,δυο σ,τρία σ"
το μουσικό κουτί έπαψε,ήθελε κούρδισμα και γω δεν είχα καμιά διάθεση να κουρδίζω

απ'τα τελευταία που θυμάμαι είναι μια σιγή που δεν ταίριαζε σε καλοκαιριάτικη νύχτα,
μετά τα λόγια τσαμπουκάδων με τον γέρο μου και εικόνες που δε θέλω ν'αναφέρω
η κούπα με το παγωμένο κρασί βοήθησε να πάνε κάτω τα "φαρμάκια"
η κούπα με το παγωμένο κρασί με συνόδευσε μέχρι την πτώση μου μαζί με το τροχοφόρο θρόνο μου

σιωπή,σιωπή,σιωπή

γιατί με φέρατε εδώ,ποιοι είστε,τι έκανα;τι είναι δω,γιατί τόσα φώτα;
ασεβείτε προς τη νύχτα,το ξέρετε;κι αν το ξέρετε γιατί δε σβήνετε τα γαμημένα φώτα;
μετά κάτι τσιμπιές και πάλι σιωπή,πυκνή σιωπή που την αγγίζεις και σ'αγγίζει
σαν πάχνη φλεβαριανή στον θεσσαλικό κάμπο.γιατί με φέρατε εδώ,γιατί τόση σιωπή;

και δεν ήταν κυριακή να σπάσεις τη σιωπή
λέγοντάς μου ότι με καταλαβαίνεις,με αγαπάς και πως δε θα με στείλεις
όσο κι αν εγώ προσπαθώ να γκρεμιστώ διότι σ'αρέσω έτσι μπερδεμένος που ήμουν και είμαι
θα ήθελα να το κάνεις πάντα,κι ας μην είναι κυριακή κι ας μην μοιάζει καν με κυριακή

και άλλη κυριακή ξανά να μην έρθει

*σετ αραμπιέν μανές

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

νο36

δε γράφω γω ποιήματα
αυτά με γράφουν
συντάσσονται μέσα μου
μουτζουρώνοντας το έξω μου
κάνοντάς με σκυθρωπό,αγέλαστο
συμπαθητικό από λύπηση για κάποιους
χαζό,ασυνάρτητο,ομοφυλόφιλο,τρελό
για κάποιους άλλους

δε γράφω γω ποιήματα
αυτά μοναχά τους ξεπηδάν
εκ του μηδενός από μέσα μου
με τη δική τους βούληση και στόχευση
ρομαντισμό,λυρικότητα και πεσιμισμό
σα ζιζάνια σε μπαχτσέδες αστών
ή σαν χασίς αυτοφυές
σε φαβέλα στην βραζιλία

δε γράφω γω ποιήματα
οι ποιητές το κάνουν αυτό
λιγούρηδες μέθυσοι,εμμονικοί του πρέπει
φαν του αποδεκτά ωραίου
μισαλλόδοξοι του ναρκισσισμού τους
δέσμιοι αυτοσκοπών
υπηρέτες μιας τέχνης που ψωνίζεται 
ψωλές με δυσκολία στη στύση που αντί για σιάλις παίρνουν παλαμάκια

δε γράφω γω ποιήματα
εγώ είμαι ένα παιδί από επαρχία
γιος εργάτη,καλό παιδί με αγνή ψυχή
καλή καρδιά,απερπάτητος
καταδικασμένος στη μέρα της μαρμότας του χωριού του
κι άλλες τέτοιες παπαριές
που απλά σας γαμά
την αισθητική σας*


μήνυμα με χρέωση,ως προς το ότι σας "χρεώνω":δε ντρέπεστε να βλέπετε μπάλα;

*phonotribe(έχω ανάγκη να εκφραστώ,όχι να ζήσω)